🖋ಹನೀಫ್ ಖಾನ್ ಕೊಡಾಜೆ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಮತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ.ಈ ಎರಡೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯ. ಮತ ನೀಡಿದ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಸಿಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಆಶಯ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತ್ತೀಚಿನ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಈ ಆಶಯಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ನಸೀರ್ ಅಹಮದ್ ಅವರ ಉಚ್ಚಾಟನೆ ಇದೀಗ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾದರಿಯ ಭಾಗ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಸಮುದಾಯದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ.
ನಸೀರ್ ಅಹಮದ್ ಅವರು ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರದ ನಡುವೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸಮುದಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅಧಿಕಾರದ ಕಿವಿಗೆ ತಲುಪಲು ಅವರು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಹುದ್ದೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ಒಂಟಿ ಘಟನೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ದಾವಣಗೆರೆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ನಿರಾಕರಣೆ, MLC ಜಬ್ಬಾರ್ ಅವರ ನೋವಿನ ರಾಜೀನಾಮೆ, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಘಟಕದ ವಿಸರ್ಜನೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ಗಾಢ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಣ್ಣದೆನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣುವ ದಿಕ್ಕು ಆತಂಕಕಾರಿ.
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ನಂಬಿಕೆ ಗಳಿಸಿ ಬೆಳೆದ ಪಕ್ಷ. ಆ ನಂಬಿಕೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ವರ್ಷಗಳ ಹೋರಾಟ, ತ್ಯಾಗ, ಮತ್ತು ಭರವಸೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಚುನಾವಣಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿ, ಅಧಿಕಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳುವ ರಾಜಕೀಯ. ಅದು ಬರೀ ಅನ್ಯಾಯವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸಘಾತ.
ಅಧಿಕಾರ ಹಂಚಿಕೆ, ಹುದ್ದೆಗಳ ವಿತರಣೆ, ನೀತಿ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ.ಇವು ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ದೊರೆಯಬೇಕಾದ ಸಹಜ ಹಕ್ಕುಗಳು. ಅವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾ, “ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಪರ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ರಾಜಕೀಯ ಭಾಷೆ ಇನ್ನು ನಡೆಯದು.
ಸಮುದಾಯಗಳು ಇಂದು ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತವಾಗಿವೆ. ಭಾಷಣಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೂಗಿ ನೋಡುತ್ತಿವೆ. ಭರವಸೆಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿವೆ. ಯಾವ ಪಕ್ಷವೂ ಯಾವ ಸಮುದಾಯದ ಮತವನ್ನೂ ಸ್ವಂತ ಆಸ್ತಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸುವ ಕಾಲ ಮುಗಿದಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಮುದಾಯದ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ, ಅವರ ಧ್ವನಿಗೆ ಸ್ಥಾನ, ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ. ಇವು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಅಗತ್ಯಗಳಲ್ಲ; ಇವು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು.
ಮೌನ ಸ್ವೀಕಾರ ಸದ್ಗುಣವಲ್ಲ; ಅದು ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಅನುಮತಿಯಾಗಿದೆ.
