ದಾವಣಗೆರೆ ಉಪಚುನಾವಣೆ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ

ಬೆಂಗಳೂರು: ಇತ್ತೀಚಿನ ದಾವಣಗೆರೆ ದಕ್ಷಿಣ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಉಪಚುನಾವಣೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿವೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾದಿಕ್ ಪೈಲ್ವಾನ್ ಅವರು ಬಂಡಾಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ಕಣಕ್ಕಿಳಿದು, ನಂತರ ಕೇವಲ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಿ retire aagiruvudu ಒಂದು ಸಾಂಕೇತಿಕ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಲೇಖನ ಇಲ್ಲಿದೆ:

ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಸಂಕೋಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜಕಾರಣ: ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಸಮಯ
ದಾವಣಗೆರೆ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಸಾದಿಕ್ ಪೈಲ್ವಾನ್ ಅವರು “ಸಮರ್ಥ ಶಾಮನೂರು ಅವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆತರುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ನಿರ್ಧಾರವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ರಾಜಕೀಯ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.

ಹೂವಿನ ಹಾರ ಮತ್ತು ಸೆಲ್ಫಿಗಳ ರಾಜಕಾರಣ

ಇಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಅನೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರು ರಾಜಕೀಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ನಾಯಕರ ಆಗಮನದ ವೇಳೆ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವುದು, ಅವರು ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ ಸಲ್ಯೂಟ್ ಹೊಡೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಸೆವಾ ದಳದ ಮುಖಂಡರಾಗಿ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿಗಳಂತೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಣ್ಣ ಹುದ್ದೆಗಳ ತೃಪ್ತಿ:

ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮೋರ್ಚಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪದಾಧಿಕಾರಿ ಹುದ್ದೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ಅದು ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಗೌರವ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.

ಸೆಲ್ಫಿ ವ್ಯಾಮೋಹ:

ದೊಡ್ಡ ನಾಯಕರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಒಂದು ಸೆಲ್ಫಿ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ಯುವ ಸಮೂಹ, ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ನೈಜ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನವಾಗಿದೆ.

ಟಿಕೆಟ್ ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯದ ಶರಣಾಗತಿ
ದಾವಣಗೆರೆಯ ಘಟನೆಯನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ:

ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಟಿಕೆಟ್ ನೀಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅದೇ ನಾಯಕರ ಪಾದಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ. “ಪಕ್ಷದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ” ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದು ಇಂದು ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೆ.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯವು ಕೇವಲ ‘ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್’ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ‘ಪವರ್ ಸೆಂಟರ್’ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಮುದಾಯದ ನಾಯಕರು ಕೇವಲ ಗುಲಾಮರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ.

ಬದಲಾಗಬೇಕಿದೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ:
ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಬದಲು, ನಾಯಕರ ಆಜ್ಞಾಪಾಲಕರಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ರಾಜಕೀಯ ಅಧೋಗತಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದಾವಣಗೆರೆಯ ಸಾದಿಕ್ ಅವರ ನಿರ್ಧಾರವು ಸಮುದಾಯದ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನಾದರೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರು ಕೇವಲ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವ ‘ಗುಲಾಮ’ರಾಗದೆ, ತಾವೇ ನಾಯಕರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರನ್ನು ‘ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆತರುವ’ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆಗೆ, ತಾವೂ ಆ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಸೌಧದೊಳಗೆ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಬೇಕಿದೆ.